در دنیای امروز، میدان نبرد تنها محدود به سلاح و درگیری فیزیکی نیست؛ بلکه بخش مهمی از آن در «فضای داده و اطلاعات» شکل میگیرد.
آنچه امروز به عنوان ردیابی و حذف هدفمند افراد مطرح است، بر پایه چند لایهی پیچیده اطلاعاتی استوار است:
۱. لایه اصلی: سرنخهای دیجیتال
بخش عمده ردیابیها از مسیر دادههای دیجیتال صورت میگیرد:
الف. تلفنهای همراه (موقعیت مکانی، تماسها، پیامها)
ب. شبکههای اجتماعی
ج. اپلیکیشنها (برنامکهای) مختلف
د. وایفایها و ارتباطات اینترنتی
هـ. سایر بسترهای متصل به اینترنت
۲. لایه تکمیلی: دادههای بیومتریک و هویتی
در این مرحله، هویت افراد با دقت بالا تثبیت میشود:
الف. علائم بیومتریک: اثر انگشت، الگوی چهره (حتی از طریق یک عکس سلفی)، صدا، عنبیه و قرنیه چشم و الگوی حرکت و نحوه راه رفتن
ب. اطلاعات فردی در ابزارهای دیجیتال: ایمیل و جیمیل، مخاطبین (Phone Book)، ارتباطات آنلاین (برخط)، رمزها و گذرواژهها
ج. اطلاعات محیطی: دوربینهای مداربسته، وایفایها و بلوتوثها، بانکها و کارتهای دیجیتال و موقعیتیابها (GPS)

۳. مرحله تحلیل و اقدام
پس از جمعآوری دادهها، فرآیند اصلی آغاز میشود:
الف. ایجاد بانکهای اطلاعاتی گسترده از افراد
ب. تحلیل ارتباطات با استفاده از «گرافهای دیجیتال» و شبکهسازی ارتباطی
ج. تطبیق و تأیید هویت با دادههای غیرفنی و میدانی
د. بهرهگیری از هوش مصنوعی برای ترکیب دادههای بیومتریک، دیجیتال و اطلاعات انسانی
هـ. اقدام هدفمند بر اساس تحلیل نهایی
نکته مهم و راهبردی
هر فردی که از تلفن هوشمند استفاده میکند، روزانه صدها ردپای اطلاعاتی (در حدود ۷۰۰ مورد) از خود بهجا میگذارد.
در کوتاه مدت: راهکار فوری، کاهش حضور و اصطلاحاً «خاموشی دیجیتال» در مواقع حساس است.
در بلند مدت: افزایش سواد رسانهای، ایمن سازی دادهها، ارتقاء امنیت کاربری
جمعبندی نهایی
امروز، قدرت واقعی در «مدیریت اطلاعات» است، نه صرفاً ابزارهای فیزیکی و هر میزان غفلت در این عرصه، میتواند به تهدیدی جدی تبدیل شود؛ البته شناسایی، جذب، ارتباط و بسترهای جاسوسی و نفوذ همهجانبۀ دشمن و راهبری جاسوسان و عوامل نیز در بستر فضای مجازی و تلفن همراه انجام میشود؛ پس هوشیاری، بصیرت و رعایت اصول امنیت فردی، یک ضرورت اجتنابناپذیر است.