هر كس بگوید من امام زمان(عج) را قبول دارم، ولی امام امت را قبول ندارم، دروغ می گوید، بدانید امام زمان را هم قبول ندارد. اگر امام زمان هم می آمد اطاعت او را نمی كرد. این یك اعتراف كذب زبانی است، دروغ می گوید. به خدا كسی كه مخالفت با نایب امام زمان (عج) می كند و می گوید، من به امام زمان عقیده دارم، عقیده ی خشك و خالی معنی ندارد، امام وقتی امام است كه تو مأموم او باشی.
سید عبدالحسین، به سال 1288 شمسی، در شیراز در یك خانواده روحانی كه 800 سال سابقه ی علم و فضیلت دارند، پا به عرصه ی وجود نهاد. پدرش سید محمد تقی هنگام تولد فرزندش در كربلا به سر می برد و از آن جایی كه ولادت این كودك مقارن با عاشورای سال 1332 قمری بود، نام او را عبدالحسین نهادند.
در سال های كودكی، از بركت هوش سرشار و استعداد شكوفایی كه خداوند به او عطا فرموده بود، تحصیلات مقدماتی را به سرعت به اتمام رساند. شهید در دوازده سالگی پدر را از دست داد و مسؤولیت خانواده بر عهده ی او قرار گرفت.
در سال 1310 شمسی، برای ادامه ی تحصیل راهی نجف شد و از محضر آقایان حاج شیخ كاظم شیرازی، آیت الله اصفهانی، حاج سید میرزا اصطهباناتی و حاج میرزا علی آقا قاضی طباطبایی، كسب فیض كرد و به درجه ی اجتهاد رسید. پس از مراجعت از نجف، ضمن اقامه ی نماز جماعت در مسجد جامع عتیق شیراز و ترویج و تبلیغ دین اسلام، به تحصیل و فراگیری علم و دانش ادامه داد و از محضر فقیه و عارف نامی، مرحوم آیت الله حاج شیخ محمد انصاری كسب فیض كرد.
در سال 1321 شمسی، به همت شهید دستغیب مسجد جامع عتیق شیراز كه از بناهای تاریخی و بیش از هزار سال قدمت دارد، مرمت و بازسازی شد و از ویرانی نجات یافت. از آن زمان به بعد، این مسجد نزدیك به چهل سال، چون گوهری تابناك در سرزمین فارس می درخشید و در طی این مدت آیت الله دستغیب، با برپایی مرتب مراسم دعای كمیل، زیارت عاشورا و دعای توسل و بیان دروس اصول عقاید، تفسیر قرآن و اخلاق، آن مكان را به سنگر هدایت و تربیت نسلی زنده و مجاهد تبدیل كرده بود. آیت الله دستغیب كه ریاست حوزه ی علمیه ی فارس را به عهده داشت، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، مدارس علمیه ی قوام، هاشمیه و آستانه ی شیراز را كه سال های طولانی توسط رژیم پهلوی تعطیل شده و خالی از طلاب بود زنده كرد.
او از سال ۱۳۵۹، ((مدرسهٔ علمیه ابوصالح)) را در منزل شخصی خود تأسیس کرد و خود او تدریس را از ابتدای دروس مقدماتی شروع کرده و تا پایان سطح ادامه داد و از سال ۱۳۶۸ به تدریس خارج فقه و اصول پرداختهاست.
همزمان، با درخواست بانوان مشتاق به تحصیل علوم دینی، مدرسهٔ علمیه مکتب الاخلاص را تأسیس کرد و همچنین به جهت پذیرش طلاب سایر شهرستانها، مدرسه علمیه امام صادق را - که در بخش گویم از توابع شهرستان شیراز واقع میباشد - اختصاص داد و با افزایش تقاضای بانوان علاقهمند به تحصیل در حوزه، مدرسه علمیه دیگری با نام بیتالزهراء تأسیس کرد.
از قول همسر شهید آیت الله دستغیب نقل میگردد:
که ایشان شب جمعهای که فردای آنروز به شرف شهادت نائل شده و به لقاءالله شتافت
دچار حالتی کم سابقه شده و مضطرب بنظر می رسیدند و آن شب را تا صبح در رختخواب
غلطیده و بخواب نمیرفتند . اضطراب آن شهید بزرگوار بحدی بود که توجه همسرش به وی
جلب شده و علت اضطراب را جویا میشود شهید آیت الله دستغیب خطاب به همسرش اظهار میدارد
فردا صبح سری میگویمت.
صبح آن شب وی هنگام عزیمت برای اقامه نماز دشمن شکن جمعه برخلاف معمول عطر زیادی
مصرف نموده و خودرا خوشبو و معطر مینمایند وباز هم بر خلاف دفعات پیش هنگام رفتن
با علامت دست رفتن خود را اعلام میکنند و به نقل از یکی از پاسداران ایشان هنگامی
که از آستانه قدم به درون کوچه میگذارند آیه شریفه انا
لله و انا الیه راجعون را تلاوت میکنند و بیش از چند قدم از منزل دور شده که
با انفجار بمبی به دست منافقان به شهادت رسیدند.
برخی از تالیفات آن شهید بزرگوار عبارت است از: