علی(ع) به فرزند فاطمه (س)چه گفت؟

ای فرزند! کاروان بشر خطرناکترین مرحله ای که در مسیر خود پیش رو دارد، پرتگاه طمع و آز است. آزمندان هر چه بکوشند، بیش از آنچه روزی محترم و مقسوم است، به چنگ نخواهند آورد؛ ولی در این کوشش پیداست چه حق ها پایمال می شود، چه پیمانها به ناسزا و چه عهدها شکسته و ناچیز می گردد. چشم طمع به مال دیگران دوختن خصلت اراذل و مردم دون طبع است. نکند که دو دیده بر مال دیگران بدوزی و عفت نظر و عزت نفس را آلوده و پست سازی. رنجبران قانع و راست کردار، در نزد خدا هزار مرتبه از تو توانگران آزمند و دروغ پرداز عزیزترند.بی هدف پیش متاز؛ زیرا نادانان چنین کنند؛ همی بکوشند و چون طالب مجهول مطلقند، عاقبت زیان ببینند. اندیشه کن و مغز خود را به افکار گوناگون روشن و نورانی فرمای. با نیکوکاران بنشین تا از ایشان باشی و از بدان دوری گزین، که فطرت و اخلاق تو هم از آنان به دور مانده ای حسن! می دانی که ناگوار ترین خوراک ها چه باشد؛ مال حرام. از مال حرام، خوراکی ناگوار تر نیست. ظلم و ستم از رذایل و خصلت های ناستوده بشری است؛ ولی وای بر آن ستم کار که بر ضعفا و از پا افتادگان بتازد و مشتی بینوا را مورد هجوم و حمله خود قرار دهد. ای پسر!هرگز در زندگی دستخوش احساسات مباش و نیش ونوش بر قانون عقل مصرف کن. آنجا که تندی ضرور افتد، اگر مدارا کنی ستم کرده ای؛ همچنان که به جای مدارا، تندی و تهور ناستوده است. بسیار افتد که درد، درمان باشد؛ همچنان که درمان جهت درد لازم است. در روحیات و افکار نصیحت کنندگان بیندیش، و تا از صمیمیت کسی اطمینان نیافتی، هرگز گوش به پند او فرا مدا ر. از طول آرزو بیندیش و به دنبال دور نمای تند مران؛ زیرا این عمل مردم نابخرد و ابله باشد، که در تعقیب سراب بکوشد و عاقبت به آب نرسد. خردمند کسی است که از تجربه های خویش پند گیرد و گذشت روزگار را میزان آزمایش خود قرار دهد.همواره فرصت را غنیمت شمار، تا به غصه ندامت و پشیمانی دچار نشوی؛ چه بسیار رفته که دیگر باز نگشته و منتظر را به درد نومیدی مبتلا کرده است. هرگز به کمک مردم احمق خوشدل مباش؛ زیرا آنان که در شاهراه عقل گام نگذارند، دوست خود را به جای بلندی، پستی بخشند. با دنیا مدارا کن و حوادث روزگار را به خونسردی و سنگینی بپذیر تا بر مراد خویش پیروز شوی.لجاج و ستیزه، کار نابخردان است و چه زود این گروه از پای در آیند و کیفر انحراف خویش را در کنار بینند. اگراز برادر خود ستم بینی، به نیکویی جبران کن و به ارحام خویش در همه حال بپیوند. آن چنان با خویشان معامله کن، که گویی تو بنده آنانی. این خصلت شریف ویژه راد مردان و اشراف باشد، که از سفهای قوم خود در گذرند و پر گذشت و بخشنده باشند؛ اما باید سفارش کنم که در این بزرگی و کوچک نوازی هم افراط جایز نیست. ادامه دارد...
یادداشت صفحه اول

رضا خواجه احمدی

لینک کوتاه: