*چادر فقر* و *فقر انسانیت*

شبیه اکثر مردمان این شهر در کانون گرم خانواده مشغول خبر خوانی و گذران عمر در فضای مجازی بودم، فرزندم مشغول بازی و غرق شادی، همسرم سرگرم آشپزی و جایتان خالی چای لب سوز تازه دم با انارهای دون شده و مشتی آجیل و تنقلات متنوع هم زینت بخش کانون گرم خانواده...
در گیر و دار تعدد رسانه های مجازی که عضو بودم در کانال #مطالبه به کلیپی برخوردم تحت عنوان چادر_فقر، ظاهرا قصه ی پرغصه ی مردی که به همراه خانواده اش در کنار خیابان گذران زندگی می کرد... از ترس از دست دادن چند گیگ ترافیک ناقابل اینترنتم از خیر دانلود کلیپش گذشتم...
 بی خیال سرنوشت آن مرد و خانواده اش، قدری با فرزندم بازی کردم و بغلش کردم تا در تختخواب گرم و مرتبش با خیال آسوده بخواب رفت... من هم خوابیدم بی خیال آن مرد و خانواده اش...
اذان صبح با واهمه از خواب پریدم و بعد از ادای فریضه، ناخودآگاه سراغ گوشیم را گرفتم. راستش را بخواهید وجدان درد گرفتم از اینکه چطور از سرنوشت آن مرد و خانواده اش براحتی گذشتم و اسم خودم را هم گذاشته بودم انسان!!
سریع سراغ کانال های خبری را گرفتم و دیدم جوانان مطالبه گر، انقلابی و دلسوز شهر با مساعدت تولیت آستان قدس رضوی تا پاسی از شب را بیدار مانده بودند تا آن مرد و خانواده اش را به سرپناه امن رساندند... بی اختیار اشکم جاری شد... برای عقب ماندگی خودم از کاروان انسانیت و هم نوع دوستی... قلم بدست گرفتم و بی اختیار نوشتم:

جناب آقای رئیسی چقدر ردای خادمی امام مهربانی ها به شما می آید...
اصلا حضرت آیت الله انتخابات که تمام شده است ، چرا شما و مجموعه تان به سراغ آن مرد مستضعف و محروم شتافتید؟ مگر با امپراتوری رسانه ای شان و تبلیغات شبانه روزیشان در گوش این مردم نخواندند که تمام کارهایتان تبلیغاتی است و تاریخ مصرفی دارد به اندازه فرصت تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری... به سیاه نمایی های حسن و حسین(بخوانید آقای پوششی) توجه نکردید و به کارتان ادامه دادید. از انتخابات چندین ماه گذشته است که... مگر شهر متولی اجرایی ندارد؟ مدیریت شهری کجای گردونه است؟ مگر رای نیاورده اند که به همین مردم رسیدگی کنند؟ دیشب کجا بودند و کجا راحت سر بر بالین گذاشتند؟ نگویند که خبر دار نشده اند که باورش در عصر اطلاعات برایم سخت است...
پاسخ سوالاتم را دریافتم: روزی فرمودید اگر وجود مقدس حضرت رضا (علیه السلام) در این زمان حاضر بودند در مواجهه با این مستضعفان و محرومان چه می کردند؟ و دگر روز گفتید که مقام معظم رهبری حضرت امام خامنه ای (مدظله العالی) برایتان منشوری تدوین کرده اند که نصب العینتان قرار داده اید... اصلا ارکان اصلی آن منشور حضرت آقا توجه ، رسیدگی و اولویت بخشی به محرومان و مستضعفان بود... یقین دارم تا آرام گرفتن آن مرد و خانواده اش در سرپناه امن، آرام نگرفتید و سر بر بالین نگذاشتید... چقدر ردای خادمی امام مهربانی ها به شما می آید...

آتش_به_اختیار تمیزتان دل امام رئوفتان را شاد کرد
می گویم آهای اهالی تندرویِ معلوم الحال شما تا پاسی از شب دنبال چه بودید؟ چقدر گیرتان آمد از خواب ناز و استراحت در کنار خانواده تان صرفنظر کردید؟ خودمانیم عجب برد رسانه ای کردید و عجب بسرعت مساله را جمع کردید... در گیر دار ذهنی خودم بودم که دریافتم مگر از جوان انقلابی، دلبسته به نظام و رهبری و مطالبه گر واقعی رفتاری غیر از این هم انتظار میرفت؟ دست مریزاد گل کاشتید... چه آتش به اختیار تمیزی، دست بر قضا بموقع بود و جانانه... تریبون مستضعفین و محرومین شدید، صدایشان را شنیدند و دردشان را دوا نمودند.. دیگر به جرات شما را معلوم الحال تندرو می نامم حالتان که معلوم بود چقدر برای دلشوره ها و غصه های یک پدر و شرمندگیش سوختید و همپایش غصه خوردید و تندرویتان هم ثابت شد که منتظر این و آن نشدید و خودتان دست بکار شدید از رسانه ای کردن موضوع تا پیگیری و حصول نتیجه... یقین دارم آتش به اختیارتان دل امام رئوف را شاد کرد...
و اما شما پدر...
شرمنده ایم برای تک تک دقایقی که در کنار خیابان ماندی و ما راحت خوابیدیم... ظاهرا گذشت آن زمانی که
 چو عضوی بدرد آورد روزگار دگر عضوها را نماند/نشاید/نباید قرار...
از سلفی بگیران و امپراتوریهای رسانه ای هم خبری نبود... اینبار که آتش به جان ساختمان بی جانی نیفتاده بود که فوج فوج برای گرفتن عکس و کلیپ و... هجوم بیاورند.. اینبار آتش به قلب پدری مستاصل افتاده بود که از غم نداری و درماندگی خیابان نشین شده بود...
یقین دارم در تمامی آن لحظات تلخ و دلهره آور خواب به چشمان تو، همسرت و سه فرزند نازنینت نیامد و شاید در نجوای نیمه شبت با این تک بیت گریه ها کردی
تو معین الضعفایی مگه نه امام رضا؟ تو غریب الغربایی مگه نه امام رضا؟