هیچ سجاده ای باز نشد که نام تو را رمز عبور خود نکرد، یا حسین

خاکِ تو، آبروی سجده من است و آب، با تولد تو، در فرهنگ لغات دلم، هم خانواده حسین شد.

آن که تو را زیارت کند، هزار هزار درجه نزد خداوند به او عطا کنند؛ چراکه باران مهرِ تو، پوسته سخت دانه دل را می شکافد.

یا حسین! از قرن های آن سوی تقویم، وقتی نوازشِ نور تو در رگ هایمان جاری می شود، چه تماشا دارد لذت گم شدن و غرق شدن در اسمت!

کبوتری به زمین وحی شد، خدا خندید

: ـ [سلام بر قدم نورسیده خورشید!]

به چارسوی جهان سر به سجده آوردند

پرندگان غزل خوان، فراز شاخه بید

زمین به روز بزرگی دچار شد با تو

به رغم عمری خاموش و مانده در تبعید

هزار قرن زمین خواب ماجرا می دید

در آرزوی تو چشمان عشق ماند سپید

آهای حضرت خورشید، صد بهاران شکر!

از اینکه آمده ای با چقدر مرتبه عید

به انتظار تو با شور مانده در شمشیر

هزار قافله باران، هزار نسل مدید

نشسته اند... فقط امر کن که خون باشند

به زیر پای تو لب تشنه ماندگان شهید

خوشا به حال غزل! خوش به حال عاشورا!

که در رکاب تو و چشم هات شد جاوید