حاج سید ابوالحسن فال اسیری ،فرزند حسام الدین در خانواده ای رشد و تربیت یافت که اساس خوب زیستن را در معنویت جستجو می کردند از این رو فرزندان خود را در فضایی روحانی و با اعتقادات مذهبی پرورش می دادند، برخورداری از چنین فرهنگ و تربیتی، سبب شد تا سید ابوالحسن فال اسیری از دوران کودکی نیاز ها ، مشکلات و محرومیت های موجود در جامعه را بیشتر لمس کند.
ایشان بر این باور بودند که زندگی ما بازتاب اعمال ماست و مادامی که کار خیری از طرف ما صورت پذیرد ، شادمانی حداقل پاداشی است که نصیب ما می شود چرا که برطرف کردن نیازهای مردم نوعی عبادت است و انسانی که رضایت حق را در مسیر بر طرف نمودن محرومیت ها در جامعه دنبال می کند، نگاهی درون گرا دارد.
او می دانست که نشاط حقیقی خارج از نیاز های زود
گذر است. پول و ثروت شاید نشاط نسبی بدنبال
داشته باشد اما نمی تواند ضامن خوشبختی و سعادت واقعی باشد. آن مرحوم که از موسسین
و بنیانگذاران مجمع خیرین تامین سلامت فارس بود، علاوه بر كمكهای مالی به صندوق حمایت
از بیماران بی بضاعت مجمع خیرین، همواره مشوق و ترغیب کننده خیرین و عموم مردم به انجام
امور خیرخواهانه بود.
این نیک اندیش در سخنرانیهای خود همواره معتقد بود٬ تا زمانی که نشانههایی از کار خیر در جامعه یافت میشود امر مقدس مدرسهسازی نیز ادامه دارد و ساخت و ساز فضاهای آموزشی تعطیلشدنی نیست.
٬ پدر بزرگ مرحوم سید ابوالحسن فال اسیری٬ آیتاللهالعظمی سیدعلیاکبر فال اسیری از مراجع عظیمالشان و در زمره مبارزین با حکومت قاجار در دوران آیت الاه شیرازی بزرگ بوده است.
