این مظلومیت است نه معروفیت

مردم اصیل و جوانمرد نی‏ریز هیچگاه دوست نداشتند و گمانشان هم نمی‏رسید که، شهرستان 5000 هزار ساله آنها که سالیانی است زیر گرد محرومیت پنهان مانده، با این خبر وحشت‏زا تیتر رسانه‏های داخلی و خارجی قرار گرفته و معروف شود. آنان به هیچ وجه خواستار این نبوده که مثل آن شخصی باشد که در زمان رسول ا... (ص) برای معروف شدن اقدام به ملوّث نبودن آب زمزم نمود. سوگند یاد می‏کنیم که این معروفیت بر مردم شریف نی‏ریز تحمیل شد و پس از آن همه ناکامی در طول تاریخ، این نام آوری ظلم بزرگی است.

این معروفیت و ماندگاری در زیرنویس‏های کانال‏های تلویزیونی و تکرار در تمامی ساعات خبری تا خبرگزاری‏های BBC و VOA و سر تیتر قرار گرفتن درتقریباً همه روزنامه‏های کشور و پیشخوان همه مطبوعات برای شهری که از بسیاری از جهات جزو (ترین‏هاست)، یعنی بزرگترین، بهترین، پرآوازه‏ترین، معروفترین، بیشترین، قدیمی‏ترین، بالاترین و همه ترین‏های مثبته که هیچ کجا نه عنوان می‏شود و نه اسمی از آن برده می‏شود، این اتفاق نیز برایش معروفیتی از جنس ترین‏هاست، یعنی بدشانس‏ترین. چون این مظلومیت است نه معروفیت.

چرا که شهرستانی که در محرومیت نیز محرومترین است، تنهاترین شهری است که 100% به جمهوری اسلامی رأی آری و مثبت داده و دست بر قضا، تنهاترین شهری است در کل کشور ایران که با یکصد و بیست هزار جمعیت شهر و روستا پس از انقلاب تاکنون حتی یک واحد درمانی و پزشکی در آن ساخته نشده است (به قول رئیس دانشکده علوم پزشکی دکتر ایمانیه در مصاحبه مطبوعاتی.

درج و شرح اخبار حادثه غم‏انگیز گردنۀ لای‏رز نی‏ریز و فوت گروهی از سربازان عزیز کشورمان در رسانه‏ها، همه را در بهت و تأسف فرو برد، ولی چون فقط خداوند جبران کننده است و صبردهنده، تنها دعاست که از ما برمی‏آید.

اخبار این حادثه با تمامی اجزاء و ابعادش، از همان ساعات اولیه توسط سایت خبری نای‏ذی نیوز که به همت دوستان جوان، خوش ذوق و پرتلاش تحریریه اش، اکنون به سایت مرجع خبری شهرستان تبدیل شده، منتشر شد و پس از آن اخبار تکمیلی و تصحیح اخبار اولیه و اخبار جدید نیز اطلاع رسانی شد. مصاحبه‏های مختلف با مسئولین ستاد بحران شهرستان از طریق جراید و رسانه‏های نوشتاری از همان صبح روز سوم تیر روی پیشخوان اخبار و دکّه‏های مطبوعات استان و کشور قرار گرفت. طبق معمول حاشیه‏ها جذابیت بیشتری از متن و اصل ماجرا دارد؛ و در حال حاضر کم و کیف ماجرا برای همگان روشن است و پرداختن به آن جز تکرار مکرّراتی که هر چند وقت یکبار می‏شنویم و فراموش می‏کنیم فایده ای ندارد.

در اینجا باید از تلاش تمامی عوامل ستاد بحران شهرستان، شخص فرماندار، اورژانس، آتش نشانی، نیروهای نظامی و انتظامی، کادر پزشکی و پرسنل شریف بیمارستان فرسوده شهدا و همه مردمی که با توجه به صعب العبور بودن محل حادثه و نیمه‏های شب و با هر انگیزه، با سعی خود مانع از تلفات و یا ضایعات جسمی بیشتری شدند تشکر نموده و اجر آنان را به خدای تعالی حوالت می‏دهیم.

امّا جای یک سؤال اصلی در این ماجرا خالی است، یعنی یک امر اساسی در بین هیاهوی خبری رسانه‏ها مغفول مانده است و آن اینکه: تا کی و چرا و به چه قیمتی باید شاهد وقایعی باشیم که می‏دانیم با اندک توجه و مدیریت و یا اولویت بندی صحیح‏تری و با هزینه کمتر قابل حل است؟

مگر همه بر این اعتقاد نیستیم و این شعار را نمی‏دهیم که پیشگیری بهتر از درمان است و یا اینکه علاج واقعه را قبل از وقوع باید کرد پس چرا...؟

البته طبیعی است که مردم ننگ این رسوایی را متوجه کسانی می‏دانند که طی سالیان متمادی با بی‏خاصیتی، بی تدبیری، بی مدیریتی، بی سوادی و بی بصیرتی و گاهی هم از روی عناد و سیاست بازی باعث بوجود آمدن چنین حوادثی می‏شوند.

این واقعه را از زوایا و مناظر گوناگون می‏شود بررسی کرد.

1- از منظر امکانات ترافیکی، جاده‏ای و جاده مناسب و ...

2- از منظر سیستم‏های نظارتی و کنترلی در جاده‏های مواصلاتی

3- از منظر مسئولین امور بهداشت و درمان و امکانات درمانی

4- از منظر سیاست بازان و گروهای وابسته

5- از منظر دولت و دولتیان، مجلس و مجلسیان

و ... زیر شاخه‏های دیگری که آمار و ارقام و تحلیل‏های علمی و جهانی گوناگون ارائه می‏دهد که فقط بدرد کارهای ژورنالیستی و پر کردن صفحات روزنامه می‏خورد. ولی واقعاً آیا دردی را از مردم درمان می‏کند؟

تا زمانی که به سؤالات اصلی پاسخ داده نشود، مشکی حل نخواهد شد.

متأسفانه این واقعیت تلخ را همه مردم از کم سوادترین تا عالم‏ترین آنها میدانند و در زمانی که به نواقص یک جاده یا خیابان یا چهارراه یا راه ورودی فرعی و جاده‏های غیر استاندارد کوهستانی برخورد می‏کنند و حادثه‏ای را می بینند، همگی اظهار می‏دارند که تا چند نفر کشته نشود، آن‏ را درست نمی‏کنندو این یک واقعیت است که علاج واقعه را قبل از وقوع باید کرد. برای اثبات صحت این صحبت همین بس که مدیر کل امور راه های استان در همین حادثه سقوط اتوبوس زمانی که با پرسش خبرنگار در خصوص چرایی عدم بتون ریزی شانه جاده مواجه شد در حوابی تاسف بار والبته حیرت آور گفت "تا کنون تصادفی از این نقطه به ما گزارش نشده "، این پاسخ دقیقا معنیش یعنی همان جمله معروف که "تا چند نفر کشته نشوند درست نمی‌شود"

نشریه شهر سبز در آبان ماه سال 1394 طی یک مصاحبه با نماینده نی‏ریز و استهبان در مجلس شورای اسلامی یکی از سؤالاتی را که مطرح نمود، سرانجام این جادۀ مرگبار بود، سؤال شد چکار می‏خواهید بکنید؟‏ چه موقع این جاده تعریض یا دو بانده می‏شود و سؤالات دیگری پیرامون علل و عوامل تأخیر در اجرای آن.

آقای سقائی در جوابها و توجیهاتی که داشتند به یک مسئله اصلی اشاره نمود.

ایشان گفت من پیگیری‏های زیادی کرده‏ام. می‏گویند بودجه نیست.

البته صرف نظر از ایرادات اساسی که به جواب آقای نماینده وارد است؛ که بعضی فی‏المجلس به ایشان متذکّر شدند، یک مسئله را درست می‏گفتند و این همان نکته کلیدی و حلقۀ مفقوده است."برای حفظ جان مردم بودجه نیست"

البته شاید جناب نماینده اطلاع از مصوبه حقوقهای نجومی مدیران که ظاهرا در سال 1393 توسط دولت تصویب شده داشتند و به همین دلیل میدانستند که چرا بودجه نیست، ویا احتمالا می پنداشتند با این مصوبه و یا امثال این مصوبه دولت احتمالا برای محل‏هائی هزینه می‌کند که از جاده و بیمارستان برایش مهمتر می‏باشد.

به دلیل جلوگیری از اطالۀ کلام قصد ورود به ریز محل‏هائی که بودجه بدانان اختصاص داده شده و البته امثال این جاده و گردنه در آن بودجه ها مغفول مانده اند نداریم. چون این اوراق جوابگوی فهرست کردن آنها نمی‏باشد. لذا قضاوت را به مردم بزرگوار و فهیم میسپاریم و چه خوش گفت شاعر شیرین سخن که:

تو خود حدیث مفصّل بخوان از این مجمل

والسّلام علی من اتّبع الهدی