نای‌کاو / خیلی‌ها می‌پرسند: خدایی که مهربان‌ترین است، چرا بنده‌اش را در جهنم می‌سوزاند؟ مگر خدا عاشق ما نیست؟

❓ سؤال:
 خیلی‌ها می‌پرسند: خدایی که مهربان‌ترین است، چرا بنده‌اش را در جهنم می‌سوزاند؟ مگر خدا عاشق ما نیست؟

✍️ پاسخ:

بیایید یک تمثیل ساده را در نظر بگیریم:

تصور کنید شما با یک ماشینِ با سرعتِ بسیار بالا در یک جادهٔ کوهستانیِ پرپیچ‌وخم رانندگی می‌کنید. ترمزِ ماشین شما، همان اخلاق و فرامین الهی است.

حالا فرض کنید راننده‌ای که به ترمز (دستورات خدا) اعتماد ندارد، آن را از کار می‌اندازد یا کلاً نادیده می‌گیرد و با نهایت سرعت به سمت پرتگاه می‌رود.

آیا وقتی این راننده به دره سقوط می‌کند، می‌توانیم بگوییم جاده مهربان نبود؟ یا بگوییم قوانین فیزیک با او لج بودند؟

خیر! جاده فقط بسترِ حرکت بود. سقوط، نتیجهٔ انتخابِ سرعت غیرمجاز و خاموش کردن سیستم هشدار بود.

🔸 حقیقت تلخ و شیرین اینجاست:

خداوند جهنم را نساخته تا کسی را در آن شکنجه کند؛ جهنم خروجیِ طبیعیِ انتخاب‌های خودِ ماست. وقتی انسان با کارهایش (ظلم، حق‌الناس، انکار حقیقت)، وجودش را با آتشِ بدی‌ها و ناپاکی‌ها آلوده می‌کند، او خودش را به ذاتِ آتش تبدیل کرده است.

جهنم، در واقع برخوردِ واقعیت با کسی است که عمرش را صرفِ نادیده گرفتنِ حقیقت کرده.

مهربانیِ خدا در این است که راهِ ترمز گرفتن را (توبه و اصلاح) همیشه باز گذاشته؛ تا آخرین لحظه. او حتی در سخت‌ترین شرایط هم دست‌اش را به سمت ما دراز کرده است.

به طورکلی خداوند آتش‌بیارِ معرکه نیست. او خالقِ نور است. جهنم آنجایی است که نورِ خدا را با پرده‌های خودمان پس زده‌ایم.

جهنم، سوختن در آتشِ قهرِ خدا نیست؛ بلکه سوختن در عواقبِ انتخاب‌های خودِ ماست که حالا در ابعادِ ابدی خودش را نشان داده.

📖 به قول مولانا:

این جهان کوه است و فعل ما ندا

سوی ما آید نداها را صدا

خداوند بیش از آنکه قاضیِ مچ‌گیر باشد، نورِ هدایت است؛ اگر خودمان را از این نور محروم کنیم، تاریکی (جهنم) نتیجهٔ حتمیِ غیبتِ نور است.