داشتن پروانه ساختمانی به این معنا نیست که مالک میتواند بدون رعایت حقوق همسایگان، هرگونه ساختوسازی انجام دهد.
بر اساس مواد ۳۳ و ۳۴ قانون نظام مهندسی و کنترل ساختمان، رعایت مقررات ملی ساختمان و ضوابط شهرسازی در طراحی، اجرا و نظارت بر ساختمان الزامی است.
همچنین در مبحث چهارم مقررات ملی ساختمان، ضوابطی برای رعایت حقوق و شرایط ساختمانهای مجاور پیشبینی شده است.
برای مثال، بند ۴-۴-۳-۲ مبحث چهارم مقرر میکند همجواری ساختمانها باید به نحوی طراحی شود که موضوع اشراف و دید از ساختمانهای دیگر به فضاهای مسکونی، از طریق پنجرهها و سطوح نورگذر، به حداقل برسد.

همچنین در خصوص شکل، حجم و نمای ساختمان و هماهنگی آن با محیط و سیمای شهری، و منظر محله هماهنگ باشد .
بنابراین:
پروانه ساختمانی، مجوز ساخت در حدود نقشه مصوب، ضوابط شهرسازی و مقررات ملی ساختمان است؛ نه مجوز نادیده گرفتن حقوق قانونی همسایگان.
چنانچه ساختوساز همسایه برخلاف ضوابط مربوط، موجب ایجاد اشراف نامتعارف، مزاحمت یا تضییع حقوق قانونی همسایگان شود، صرف داشتن پروانه ساختمانی لزوماً مانع از پیگیری قانونی موضوع نخواهد بود.
نکته مهم: نحوه اعتراض و مرجع صالح، بسته به نوع تخلف و موضوع، میتواند متفاوت باشد و باید با بررسی وضعیت ملک، پروانه ساختمانی و ضوابط شهرسازی منطقه تعیین شود.