رفتارهای خودآسیب‌رسان را جدی بگیریم

رفتارهای خودآسیب‌رسان معمولاً راهی برای رهایی از درد، ناامیدی، درماندگی و یک بحران شدید هستند و گاهی فریادی برای کمک‌خواهی محسوب می‌شوند. این رفتارها می‌توانند تحت تأثیر عوامل روانی، اجتماعی، خانوادگی و فرهنگی شکل بگیرند.

نشانه‌های هشداردهنده را بشناسیم:

❒ صحبت از بی‌ارزشی، ناامیدی یا آرزوی مردن
❒ گفتن جملاتی مانند «دیگر تحمل ندارم» یا «کاش بمیرم»
❒ گوشه‌گیری و تغییر محسوس در رفتار و خلق
❒ اختلال در خواب، اشتها و فعالیت‌های روزمره
❒ کاهش علاقه به زندگی و بی‌تفاوتی نسبت به ظاهر و بهداشت
❒ بخشیدن وسایل شخصی، خداحافظی غیرعادی یا نوشتن وصیت‌نامه

❒ برنامه‌ریزی برای آسیب‌زدن به خود

🔴 باورهای غلط و واقعیت‌ها:

❌ باور غلط: برای کسی که اقدام به خودکشی می‌کند و قصد آن را در سر دارد، نمی‌توان هیچ کاری کرد.

🟢 واقعیت: بسیاری از افرادی که اقدام به خودکشی می‌کنند، ممکن است از اختلال روانی قابل درمان رنج ببرند.

❌ باور غلط: اگر فردی یک بار سعی کرد خود را بکشد، دیگر هیچ‌گاه این کار را نخواهد کرد.

🟢 واقعیت: اقدام قبلی به خودکشی، یک عامل پیش‌بینی‌کننده مهم برای اقدام به خودکشی در آینده است.

🟢 اگر چنین نشانه‌هایی را دیدید:

❒ با آرامش با او صحبت کنید و خوب به حرف‌هایش گوش دهید.
❒ حرف‌ها و احساسات او را جدی بگیرید و قضاوت یا سرزنش نکنید.
❒ او را تنها نگذارید و در صورت وجود خطر، وسایل آسیب‌رسان را از دسترسش دور کنید.
❒ او را به دریافت کمک تخصصی تشویق کنید.