«کوک چهارم گروه کوهنوردی آوای کوهستان؛ درسی برای همه ما، به‌ویژه مسئولان شهرستان» 

علامه محمدتقی جعفری در تمثیلی ماندگار از کفاشی سخن می‌گوید که پس از دوختن سه کوکِ توافق‌شده، متوجه می‌شود اگر یک کوک دیگر هم بزند، کفش صاحبش سال‌ها بیشتر دوام خواهد آورد. او برای آن کوک چهارم نه دستمزدی می‌گیرد، نه کسی از آن باخبر می‌شود و نه کسی او را به انجامش مجبور کرده است. اما همان یک کوک، مرز میان انجام وظیفه و عمل به مسئولیت اخلاقی است.

این روزها، گروه کوهنوردی آوای کوهستان در منطقه گردشگری و کوهنوردی کوه قبله شهر نی ریز، مصداق زیبایی از همین «کوک چهارم» را به نمایش گذاشت. اعضای این گروه، بدون آنکه وظیفه‌ای قانونی یا سازمانی بر عهده داشته باشند، با همت و تلاش خود، حفاظ‌های ایمنی اطراف «پله سه کش» را نصب کردند و مورد تحسین عامه مردم شهر قرار گرفتند ؛ نقطه‌ای خطرناک و پرتردد که سال‌ها می‌توانست جان کوهنوردان و گردشگران را تهدید کند.

این اقدام نه پروژه‌ای دولتی بود، نه قراردادی در کار بود و نه بودجه‌ای برای آن اختصاص یافته بود. نه تریبونی برای تبلیغ وجود داشت و نه چشمداشتی برای تقدیر و پاداش. تنها یک احساس مسئولیت بود؛ همان «کوک چهارم» که از دل وجدان برمی‌خیزد و اثرش برای سال‌ها باقی می‌ماند.

امروز شاید مهم‌ترین نیاز جامعه ما همین روحیه باشد؛ روحیه‌ای که انسان را وادار می‌کند فراتر از شرح وظایفش بیندیشد و عمل کند. مدیری که فقط به چارچوب اداری بسنده می‌کند، وظیفه‌اش را انجام داده است؛ اما مدیری که در لحظه نیاز، جهادی و میدانی وارد عمل می‌شود، بی‌آنکه منتظر دوربین‌ها، میکروفن‌ها، تشویق‌ها یا تقدیرها باشد، همان «کوک چهارم» را بر پیکر شهر می‌زند.

روزهایی را سپری می‌کنیم که مردم در بسیاری از عرصه‌ها با تمام توان پای کار آمده‌اند و نشان داده‌اند که سرمایه اصلی این کشور، حس مسئولیت اجتماعی است. 

مسئولان شهرستان باید از چنین الگوهایی درس بگیرند که البته انشاءالله چنین است ! ، آوای کوهستان ثابت کرد که برای خدمت به مردم، همیشه به پول و بودجه‌های کلان و امکانات گسترده نیاز نیست؛ گاهی یک اقدام کوچک اما به‌موقع، ارزشی به مراتب بزرگ‌تر از ده‌ها پروژه پرهزینه با تبلیغات رسانه ای دارد.

شاید سال‌ها بعد، هزاران نفر از کنار حفاظ‌های «پله سکش» عبور کنند، بی‌آنکه بدانند چه کسانی آنها را نصب کرده‌اند؛ اما همین بی‌نام و نشان ماندن، زیباترین پاداش کسانی است که «کوک چهارم» را بدون در نظر گرفتن زمان و مکان فقط برای خدا و برای مردم می‌زنند.

انتظار است  این «کوک چهارم» آوای کوهستان، الهام‌بخش همه ما ، به‌ویژه مدیران و مسئولان شهرمان باشد؛ زیرا آبادانی شهر ما، بیش از آنکه به وظایف اداری وابسته باشد، به انسان‌هایی نیاز دارد که هر زمان لازم شد، یک قدم بیشتر از وظیفه خود بردارند؛ بی‌چشمداشت، بی‌هیاهو و تنها به احترام مردم و ندای وجدان.

 چنین باد