پارک حاشیه دریاچه شهید سلیمانی نی‌ریز؛تفریحگاه خانواده‌ها یا میدان نزاع؟/ مسئولان تا دیر نشده فکری کنید!

 این روزها با گرم‌تر شدن هوا و افزایش حضور شهروندان در پارک حاشیه دریاچه مصنوعی شهید سلیمانی نی‌ریز، این مجموعه تفریحی بیش از گذشته مورد توجه خانواده‌ها و جوانان قرار گرفته است. اما در کنار این استقبال، نگرانی‌هایی نیز درباره امنیت و نظم این فضا مطرح شده که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت.

به اذعان برخی مسئولان خصوصا مطالب مطرح شده در شورای امربه معروف شهرستان و گزارش‌هایی که از سوی شهروندان مطرح می‌شود، با افزایش جمعیت در این پارک، آمار برخی ناهنجاری‌ها نیز رشد پیدا کرده است. مواردی از شرب خمر، مزاحمت برای شهروندان، فحاشی ناشی از درگیری‌ها و حتی دعواهایی که گاه به خونریزی و آسیب‌دیدگی منجر شده، به‌ویژه در میان برخی جوانان، از جمله مسائلی است که نگرانی خانواده‌ها را افزایش داده است. طبیعی است که چنین فضایی، با هدف اصلی ایجاد یک محیط آرام و امن برای تفریح خانواده‌ها فاصله پیدا می‌کند.

دو هفته پیش نیز در جلسه شورای امر به معروف و نهی از منکر شهرستان، موضوع وضعیت فرهنگی و اجتماعی این پارک مورد بحث قرار گرفت و بنا به گزارشات منتشر شده مقرر شد دستگاه‌های متولی فرهنگی برای ساماندهی شرایط، اقداماتی انجام دهند. با این حال به نظر می‌رسد این اقدامات اولا جهت تاثیر به زمان نیاز دارد و دوما به میزان کافی اثر گذار نیست و با آغاز فصل گرما و افزایش حضور خانواده‌ها در این مجموعه، لازم است تدابیری فوری و مؤثر برای تأمین امنیت شهروندان اتخاذ شود و سایر برنامه ها به موازات آن پیگیری گردد؛ امنیتی که هم شامل امنیت روانی خانواده‌ها و هم امنیت فیزیکی آنان باشد.

در این میان آنچه اهمیت دارد این است که در هر صورت، تأمین امنیت چنین فضای عمومی بر عهده دستگاه‌های مسئول و متولی است و لازم است نحوه این تأمین امنیت نیز در قالب تصمیمی مشخص و مصوبه‌ای در سطح مسئولان شهرستان تعیین شود. قطعا مردم نیز از تصمیمات اینچنینی مثل همیشه حمایت کرده و همراه خواهند بود.

در این خصوص در گفت‌وگو با برخی خانواده‌ها، دیدگاه‌های متفاوتی درباره نحوه مدیریت این فضا با ما مطرح شد. برخی معتقدند باید شرایط به گونه‌ای مدیریت شود که حضور صرفاً در قالب خانواده‌ها امکان‌پذیر باشد.عده‌ای دیگر پیشنهاد می‌دهند اگر ورود به این مجموعه به صورت بلیت‌فروشی و با پرداخت هزینه باشد، شاید بخشی از ورودهای نابهنجار کاهش یابد. گروهی نیز حضور مستمر نیروهای انتظامی و حتی نیروهای نظامی در محوطه پارک را راهکاری برای افزایش امنیت می‌دانند. در کنار این‌ها، دیدگاهی هم وجود دارد که بر ضرورت تقویت فعالیت‌های فرهنگی در این فضا تأکید می‌کند تا با ایجاد برنامه‌های فرهنگی و اجتماعی، از شکل‌گیری برخی ناهنجاری‌ها جلوگیری شود، برخی نیز می‌گویند اگر صرفا به حذف فیزیکی ناهنجاری‌ها پرداخته شود و به دنبال حل ریشه ای و نرم و فرهنگی آن‌ نباشیم اینگونه مسائل از بین نمی‌رود بلکه از این تفریح گاه به تفریح گاه دیگری انتقال می یابد 

با این حال، واقعیت این است که هر یک از این پیشنهادها نیازمند بررسی کارشناسی است و تصمیم‌گیری درباره آن‌ها باید با نگاه جامع به مسئله امنیت عمومی صورت گیرد؛ به‌ویژه در فصلی از سال که حضور شهروندان در این مجموعه به شکل محسوسی افزایش پیدا می‌کند.

چند شب پیش نیز بار دیگر خبرهایی از درگیری خونین دو جوان در این محدوده منتشر شد؛ درگیری‌ای که رد خون آن حالا در کوچه‌پس‌کوچه‌های تصمیم‌گیری مدیران شهرستان، چشم‌انتظار یک تصمیم جدی است. اکنون این پرسش مطرح است که آیا پارک و مجموعه اطراف دریاچه شهید سلیمانی می‌تواند میزبان مناسبی برای حضور بی‌دغدغه خانواده‌ها و جوانان باشد یا خیر؟ آیا مسئولین ما می‌توانند راه حلی برای معضل بوجود آمده بیاندیشند یا اساسا در پی حذف صورت مسئله خواهند رفت ؟

پاسخ این پرسشها، بیش از هر چیز به یک تصمیم مدیریتی در سطح شهرستان وابسته است. کارکرد شوراهایی مانند شورای فرهنگ عمومی و شورای امر به معروف و نهی از منکر نیز دقیقاً در چنین موضوعاتی معنا پیدا می‌کند؛ جایی که لازم است با بررسی تجربه‌های مشابه در دیگر شهرستان‌ها و استفاده از نظرات کارشناسی، تدبیری مناسب برای ساماندهی این فضای عمومی اندیشیده شود تا این مجموعه بتواند به معنای واقعی، محل آرامش و تفریح سالم برای خانواده‌های نی‌ریزی باشد.

      چنین باد