انکار سند زمانی مطرح میشود که علیه شخصی یک سند عادی مانند سفته، برات، چک یا نوشته عادی ارائه گردد و او انتساب مهر، امضاء یا اثر انگشت مندرج در آن سند را به خود نفی کند و اعلام دارد که سند از جانب او صادر نشده است. این اقدام در حقوق ایران، انکار سند نام دارد.
نکته مهم آن است که انکار تنها نسبت به اسناد عادی امکانپذیر است و در برابر اسناد رسمی، چنین حقی وجود ندارد؛ زیرا در مورد اسناد رسمی صرفاً میتوان ادعای جعل مطرح نمود.

تفاوت مهم انکار و ادعای جعل:
در انکار، صرف اظهار شخص کافی است. لذا تکلیف و بار اثبات بر عهدهی طرف مقابل (استنادکننده به سند) قرار میگیرد تا اصالت سند را در محکمه ثابت کند.
اما در مقابل، در ادعای جعل، شخصی که مدعی جعلیت سند است باید با ارائه دلیل، جعلیت سند را اثبات نماید.