آیا وقت آن نرسیده که کمی هم فکر کنیم؟

تفکری که یک ساعت آن معادل هفتاد سال عبادت است که البته با خیال و توهم فرقی اساسی دارد.

خداوند متعال در قرآن کریم سئوال می فرمایند؟ آیا نابینا و بینا مساوی اند؟ چرا فکر نمی کنید؟

آیا تا به حال چند دقیقه از عمر خود را صرف فکر کردن به این امر مهم نموده ایم تا ببینیم و دریابیم که؟

هروقت و به هراندازه که به شیطان و نمادهای شیطان نزدیک شده ایم، دارای چه مشکلات عظیم وعدیده ای شده ایم؟ و هر مقدار که در مقابل این شیطان مقاومت کرده و فاصله گرفته ایم به چه درجات عالیه ای رسیده و چه اقتداری یافته ایم؟ آیا تا به حال به این اندیشیده ایم که هر زمان، دولت مردان سست و بی اراده ای در مقابل شیطان بزرگ داشته ایم. در داخل به چه مشکلاتی ریشه ای برخورد کرده و چه تحقیرها را تحمل کرده ایم؟ و در تمامی آن دورانها (اصلاحات-کارگزاران و دولت میر حسین) این وادادگی های سیاسی چه اندازه از اقتدارمان کاست و باعث جری تر شدن دشمن گردید؟

آیا فکر کرده ایم در زمانی که در مقابل شیطان و استکبار ایستادیم و مقاومت کردیم، چه ضربات خورد کننده ای به او وارد شده تاجایی که در سراشیبی سقوط قرار گرفت؟ و خود در تمامی زمینه ها به اقتدار رسیدیم؟

درخلال دفاع مقدس زمانی که با مک فارلین نماینده رئیس جمهور آمریکا در هتل استقلال تهران نرد عشق می باختید و سودای کمک ازآمریکا و چراغ سبز رابطه و مراوده با آمریکا درسرداشتید که نتیجه اش جز پایمال شدن خون صدها هزار شهید و جانباز قطع نخاعی و شیمیایی و آزاده و ایثارگر چیز دیگری نبود و سستی سیاست پیشگان برای آمریکا هویدا شد، قیمت نفت شروع به تنزل نمود؟ همانطور که در زمان میرحسین اینگونه شد، ولی زمانی که با قدرت و صلابت ایستادیم، هیمنه دشمن را به سخره و استهزاء گرفته و به چالش کشیدیم. مردانه ایستادیم و شعار انرژی هسته ای حق مسلم ماست سردادیم، پشتیبانی خود را از ملل تحت ستم و مستضعفین اعلام کرده و در حیاط خلوت آمریکا در آمریکای لاتین وارد شدیم، نفت تا مرز 140 دلار ترقی کرد و هر روز که می گذشت خبرهای پی درپی از ورشکستگی 190 بانک آمریکائی، همراه با نهضت وال استریت با روشنگری در فضای مجازی توسط ایران، تعطیلی مراکز عظیم اقتصادی، افول بازار بورس و تمامی بازارهای متصل به بورس نیویورک اعم از بورس لندن – پاریس و تمامی اروپا حتی ژاپن و بازار بورس امارات و رو به تعطیلی نهادن همه اقتصاد شبکه امپریالیستی در سراسر جهان و اخراج 15 هزار نفرکارگر فقط ازیک شرکت که به غول اقتصادی معروف بود مثل جنرال موتورز و مشابه به آن در اروپا... همگی استکبار را به عجز و استیصال و اعتراف به ورشکستگی تاحد 18 تریلیون دلار کسری بودجه وادارنمود؟ هر روز تظاهرات در سراسر اروپا علیه طراحهای ریاضت اقتصادی در جریان بود؟ ولی در مقابل در همان زمان پیشرفتهای حیرت آور داخلی در زمینه های فن آوری نو اعم از نانو، فناوری هسته ای، رسیدن به رتبه اول در تولید مقالات علمی-رشد بهت آور صادرات غیرنفتی- انجام پروژه های زیرساختی در صنایع اعم از فولاد-پتروشیمی-آلومینیم- سدسازی و علی الخصوص پالایشگاه های متعدد که منجربه خود کفایی درفرآورده های نفتی گردید و حال آنکه قبل از آن حتی از سوریه بنزین وارد می کردیم و یا طرح مسکن مهر که 140 صنعت به وسیله آن فعال شده بودند، ایران هسته ای که یک امرتمام شده برای دنیا شده بود تولید میله های سوختی و اورانیم 20% و آب سنگین و...که همه هزینه های آن هم پرداخت شده بود و بیشترازآن امکان نداشت. جاده سازی-راه آهن-نوسازی خانه های روستایی-برنامه های تنظیم جمعیتی-توزیع عادلانه ثروت و هزاران دستاورد دیگر که ذکر آن از این مقال بیرون است از پیامدهای این مقاومت دلیرانه بود؛ و از همه مهمتراحیاء شعارهای انقلاب و شهداء و گفتمانی که همه دلسوختگان اسلام و انقلاب را دور هم جمع کرد؛ و شکل گیری آن از سال 1384 بعنوان یک جریان فکری کلید خورد یعنی همان گفتمانی که امام خامنه ای هشت سال تمام، تمام قد از آن دفاع کردند.

معظم له در پایان دولت دهم در وصف آن فرمودند: این دولت شعارهای انقلاب و امام را به دست گرفت و شجاعانه ازآن دفاع کرد.

بله همین گفتمان دشمن را در سیری که شروع کرده بود متوقف و باعث افتخاراتی در همه صحنه ها شد. به طوریکه همین ایجاد قدرت، سرمایه ای شد که دولت یازدهم با دردست داشتن آن قدرت ها قدرت مذاکره پیداکرد. وگرنه با چه سرمایه ای می خواست چانه زنی کند؟

امام خامنه ای در فرمایش دیگر اینگونه از این گفتمان دفاع کردند: "اینکه افرادی بیایند و سعی شان این باشد که دولت را ناکارآمد جلوه دهند، این خدمت به کشور نیست بخصوص اینکه واقعیت هم نداشته باشد".

آیا فکر نمی کنید که: فردی در کسوت روحانیت(در دولت اصطلاحات) از گفتن بسم الله الرحمن الرحیم درسخنان در مجامع بین الملی خجالت بکشد؟ با فردی که با سربلندی تمام با قدرت و ابهت در بزرگترین مرکز بین المللی یعنی سازمان ملل بایستید و دعای فرج بخواند، با هم برابر نیستند؟ آیا اندیشه نمی کنید؟ کسی که در مرکز سیاست بین الملل، هولوکاست را به چالش بکشد و مردم آمریکا را به فکر کردن درباره عامل فاجعه 11 ستامبر وا داشته تا جایی که حرکات تهاجمی دشمن متوقف و به حالت انفعال و تدافعی بیندازد و اینکه دولتی چنان عمل نماید که کشورهایی با چند صدهزار نفر مثل کشور گینه، ایران عزیزمان را تحقیر نماید و یا وزیر خارجه جلو سلطان یک کشور بی مقدار مثل کویت زانو بزند تا نماینده کشور را به عربستان راه بدهند و آنها هم به روی مبارک نیاورند و تمامی توهینها و تضییقاتی که در دیپلماسی خارجی نسبت به پاسپورت ایرانی روا داشته و صدها مصوبه و قطعنامه و...آنهم پس از برجام بی فرجام علیه ایران باز هم با هم برابرند؟

ولی این سوالات و صدها سوال دیگر باقی است. آیا رئیس یک دولت که شجاعانه و مردانه در مقابل مقر اسرائیل غاصب از اطاقک ضد گلوله شیشه ای بیرون آمد و به سخنرانی در تمجید مقاومت پرداخت و از آن پس قیمت نفت سیر صعودی گرفت و همان زمان وضعیت اشتغال رو به بهبود گذاشت و علیرغم همه دسیسه های عوامل داخلی استکبار در التهاب آفرینی بازار ارز و سکه با پولهای بادآورده برای ناکارآمد جلوه دادن آن دولت به وجود آوردند و مع الوصف توانست 108 هزار میلیارد به عنوان ذخیره ارزی و صندوق توسعه ملی (برابر گزارش تفریغ بودجه قرائت شده در مجلس) باقی گذارد تا سرمایه ای باشد برای دولت بعدی. با دولتی که فقط هنرش مصرف کردن این پولها بوده با هم یکی هستند؟ (و این همان بود که به ملت بزرگ ایران به دروغ گفتند که صندوق خالی بوده است؛ و این ذخائر در شروع دولت یازدهم به تدریج برداشته و صرف هزینه هائی شد و به مجلس قول داده شد که 6 ماهه عودت دهند. ولی هنوز گزارشی از برگشت آن داده نشده است). پس آیا دولتی با اینگونه کسب درآمد با دولتی که هیچگونه تولیدی که بتواند حتی هزینه های جاری خودش را علیرغم تعطیلی اکثر برنامه های توسعه تامین نماید، برابر است؟ آیا بازار بورس با رقم های امیدوارکننده در واحد رشد در همان زمانی که بورس دنیا در حال سقوط بود با سقوط دائمی بازار بورس در زمان کنونی برابر است؟ آیا خودکفائی در فراورده های نفتی و بنزین با تامین و راه اندازی پالایشگاه در دولت قبل با دولتی که اقدام به واردات بنزین کند و همان بنزین های سرطان زا را دوباره وارد بازار کند و از این سرطان سیاسی بنزین هیچ کس هم سوال نکند با هم برابرند؟

آیا اقتدار با کرنش در برابر کدخدا یکسان است؟ آیا برگرداندن وضعیت قیمت نفت مجددا به دلیل سیاست های منفعلانه به قیمتهای میرحسین و اصلاحات و واگذاری و عقد قراردادهای نفتی به اروپائیان و بازگشت به حالت و روزهای اولیه (به اصطلاح) ملی شدن نفت و سلطه انگلیسی ها بر منابع نفتی و ایجاد امید و نفوذ برای استکبار به منظور احراز رضایت کدخدا، با قطع امید استکبار بر هرگونه منافعی در ایران برابر است؟

بیاییم به قران بازگردیم تا دیر نشده، به دشمنان قسم خورده اسلام و ایران اعتماد نکنیم شاید خداوند به ما رحم کند. بیاییم به فرمایشات و نصیحتهای رهبر عزیز گوش داده و عمل کنیم فقط به شعار دادن اکتفا نکنیم و دقت کنیم که یکی از مصادیق نفاق عدم انطباق شعار و عمل است.